تبلیغات
پایگاه حضرت معصومه سلام الله علیها - زیارتش بهانه نمی‌خواهد! «الله‌اكبری»
 
قَالَ سَألْتُ اَبَا الْحَسَن ِالر ِّضَا(ع) عَنْ فَاطِمَةَ بِنْت ِمُوسَى بْن ِجَعْفَر (ع)، فَقَالَ مَنْ زَارَهَا فَلَهُ الْجَنَّةَ. راوى گوید از امام رضا(ع) درباره حضرت فاطمه معصومه پرسیدم. آن حضرت فرمود:« هركس قبرش را زیارت كند، بهشت بر او واجب مى شود .

زیارتش بهانه نمی‌خواهد! «الله‌اكبری»


 






 
سرت را به شیشه پنجره تكیه داده‌ای. ماشین هرلحظه به شهر نزدیك‌ترمی‌شود، دلت هوای او را كرده بود كه پا در سفر گذاشتی. از بلندای جاده به شهر خیره می‌شوی نگاهت از روی ساختمان‌ها می‌گذرد. چشمان تشنه‌ات در التهاب عطش می‌سوزند. چیزی را می‌كاوند كه خود نمی‌دانی. در تابش نور آفتاب تشعشع خیره‌كننده «گنبد طلایی» حرمش چشمانت را به آتش می‌كشد. نگاه تشنه‌ات بر روی گنبد قفل می‌شود، می‌ماند. گویی به آنچه می‌طلبیده رسیده است...

مطاف ملائكه الله

 

جذبه محبت كریمه، امان فكر كردن به غیر را از تو گرفته است. توان ایستادن نداری، تا لحظه‌ای دیگر بر دروازه حرمش خواهی بود. بیقرار، بیخود از خود، دل هوای پرواز می‌كند، بی‌تاب از ماندن. چشم‌ها بهانة باریدن می‌گیرند. زبان زمزمه نیایش پیدا می‌كند و دست‌هایت تشنة قنوت دعا می‌شوند. ضرباهنگ قلبت با پایت درهم می‌آمیزد، كسی تو را به خود می‌خواند...

اذن دخول
 

بر آستان در كه پا می‌گذاری بی‌اختیار دلت می‌لرزد. حس می‌كنی در دریایی از نور غوطه‌ور شده‌ای. «صحن و سرای» باصفایش روح تو را سرشار از لطافت و مهر می‌كند. «كبوتران حرم» این ساكنان همیشگی دسته‌دسته بر گرد حرم طواف می‌كنند و به او سلام می‌دهند. دست بر سینه می‌گذاری، صدای هق‌هق قلبت را می‌شنوی. و بی‌اختیار اشك ورود به حرمش را از خدا و پیامبر و ملائكة الله و خود كریمه می‌طلبی، چرا كه ورود به این مكان مقدس بی‌اجازه نشاید. دیگر تاب ایستادن نداری، وارد می‌شوی و خود را در جاری آب حرمش تطهیر می‌كنی...

ضریح، لحظه‌ای تا بی‌نهایت...

 

كفش‌هایت را كه به «كفش داری» می‌سپاری دیگر خودت نیستی كه پیش می‌روی. اكنون لبریز از شور و عطشی. تشنه‌ای هستی كه هرلحظه به آب نزدیكتر می‌شود. اما تو هرچه از دریای عشق اهل‌بیت بنوشی تشنه‌تر خواهی شد. نگاهت بر روی «ضریح» قفل می‌شود. دل و دیده از اختیار بیرون می‌رود و بر زبانت جاری می‌شود: السلام‌علیك یا بنت رسول‌الله(ص)...
بی‌اختیار به ‌طرف ضریح كشیده می‌شوی. شرمنده و خجل از اعمالت اما امیدوار به «شفاعتش» پا پیش می‌گذاری. فریاد در حنجره‌ات خشكیده و غمی غریب روی دلت سنگینی می‌كند. نفست بند آمده است. دستت را به پنجره ضریح گره می‌زنی. جاذبه‌اش تو را به نزدیك‌تر می‌خواند. پیشانی‌ات كه سردی ضریح را می‌چشد داغ دلت آرام از جا كنده می‌شود. هرچه بلدی زمزمه می‌كنی به تمام اولیاء متوسل می‌شوی آنها را شفیع می آوری و زبانت با تك‌تك واژه‌ها زیارتنامه معاشقه می‌كند و دلت ناگفته‌هایش را بیرون می‌ریزد. آتشفشان چشمانت می‌جوشد و سیلاب اشك به پهنای صورتت می‌دود حس می‌كنی كه پوستة قلبت ترك برداشته است در امتداد این لحظه‌های سرخ و سبز احساس غریب اما خوش به تو دست می‌دهد. دوست داری كه سال‌ها در همین‌لحظه بمانی و این لحظه به بی‌نهایت متصل شود...

كریمه، كوثر كویر...
 

و معصومه معصومه است. فاطمه، كریمه اهل‌بیت، كوثر كویر و قبلة همة دل‌های شیفته ولایت، آشنای دور و نزدیك و بزرگ و كوچك. دختر هفتمین و خواهر هشتمین خورشید ولایت، زیارتش بهانه نمی‌خواهد كه حرمش خانة محبان است و حریمش كعبة عاشقان. و عشق عشق است مسلمانی و زندیقی نیست. آنان كه هر روز جرعه‌جرعه «اكسیر ولایت» را از جام مشبك‌های ضریحش می‌نوشند دوری او را نمی‌توانند تحمل كنند در جوارش سكنا می‌گزینند تا جان‌های عطشناك و كویری خود را از محبت او سیراب كنند. خدا كند قدر این بانو را بدانیم.
منبع: قدر شماره:

23





طبقه بندی: مقالات،  فضائل و كرامات،  حضرت معصومه سلام الله علیها، 
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 24 مهر 1393 توسط رحمان نجفی